نخل قدیمی اسلامیه

غربت نخل قدمگاه را ببین
در کنار جاده شد خانه نشین

بی تفاوت اهل ده در گذرند
از حضورش گوئیا بی خبرند

یاد آن روزها که بر دوش ها
یا حسین گویان روان بود در عزا

در پی آن بر سر و سینه زنان
با دو صد آه و فغان پیر و جوان

جامه سبز و سیاه پوشیده بود
در میان شده و آیینه بود

دود اسپند در فضا پیچیده بود
نقل و گوسفند بهر نذری اماده بود

نذرمان را بی دریغ بنمود اداء
دردمان را بی امان دادی شفاء

سمبل تابوت ثار ا... چرا
گرد غربت بر رخش در انزواء

شاهد ویرانی خود بوده است
چشم براه همت ما دوخته است